cenić się


cenić się
cenić się {{/stl_13}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'okazywać (przez swoje postępowanie) innym przekonanie o własnej wysokiej wartości; szanować się': {{/stl_7}}{{stl_10}}Jeśli nie będziesz się cenił jako szef, będą cię lekceważyć. Ceniący się aktor nie zagrałby w tak marnym filmie. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'cenić (w zn. 1.) jeden drugiego': {{/stl_7}}{{stl_10}}Obaj cenili się za uczciwość. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}3. {{/stl_12}}{{stl_8}}pot. {{/stl_8}}{{stl_7}}'drogo liczyć za swoje usługi, towary': {{/stl_7}}{{stl_10}}Ci się dopiero cenią: drą z ludzi, ile wlezie. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • cenić — ndk VIa, cenićnię, cenićnisz, ceń, cenićnił, cenićniony 1. «przyznawać komuś, czemuś znaczenie, wartość, walory; szanować, poważać» Cenić czyjś talent. Cenił przyjaciół za lojalność. Cenić w dzieciach samodzielność. Cenić coś nisko, wysoko.… …   Słownik języka polskiego

  • drożyć się — ndk VIb, drożyć siężę się, drożyć siężysz się, droż się a. dróż się, drożyć siężył się 1. «żądać drogo za coś, nie chcieć obniżyć ceny, trzymać się ustalonej ceny» 2. «cenić się, niełatwo godzić się na co, wzdragać się, ociągać się» Proszono go… …   Słownik języka polskiego

  • stawiać się wysoko — {{/stl 13}}{{stl 7}} mieć o sobie wysokie mniemanie, wywyższać się, bardzo się cenić : {{/stl 7}}{{stl 10}}Mimo braku zdolności stawiała się wysoko. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • stawiać — ndk I, stawiaćam, stawiaćasz, stawiaćają, stawiaćaj, stawiaćał, stawiaćany 1. «umieszczać na czymś lub gdzieś jakąś rzecz; ustawiać gdzieś kogoś lub coś» Stawiać dzbanek, filiżanki, talerze na stole. Stawiać meble w pokoju. Ostrożnie stawiał nogi …   Słownik języka polskiego

  • cenienie — ↨ cenienie się n I rzecz. od cenić (się) …   Słownik języka polskiego

  • liczyć — ndk VIb, liczyćczę, liczyćczysz, licz, liczyćczył, liczyćczony 1. «wykonywać działania arytmetyczne, rachować; wymieniać liczby w kolejności» Liczyć dobrze, szybko. Liczyć do dwudziestu. 2. «obliczać coś, dodając do siebie poszczególne jednostki; …   Słownik języka polskiego

  • wysoko — wyżej przysłów. od wysoki a) w zn. 1: Wysoko rzucić piłkę. Skoczyła wysoko 1,90 m. Fontanna bijąca wysoko. Rośnij kwiecie wysoko, jak pan leży głęboko. (Mickiewicz) b) w zn. 3: Chmury płyną wysoko. Słońce już było wysoko na niebie …   Słownik języka polskiego

  • oko — 1. Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało «zwrot podkreślający wyjątkowość i rzadkość czegoś»: (...) jeżeli zaufacie Ewangelii – zobaczycie rzeczy, których ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, a które Bóg przygotował dla tych, co Go… …   Słownik frazeologiczny

  • wysoko — 1. Coś, ktoś stoi wysoko, wyżej od kogoś, od czegoś (niż ktoś, niż coś) «coś ma wielką wartość, ktoś znaczy więcej niż ktoś inny»: Gdzie konieczności obiektywne stawiają literaturze przeszkody, tam jest ona potrzebna i autorytet jej stoi wysoko w …   Słownik frazeologiczny

  • stracić — dk VIa, stracićcę, stracićcisz, strać, stracićcił, stracićcony 1. «przestać coś mieć, zostać bez kogoś lub bez czegoś; zostać pozbawionym kogoś lub czegoś» Stracić rodzinę. Stracić posadę. Drzewa straciły liście jesienią. Stracić czyjąś przyjaźń …   Słownik języka polskiego